Op de druilerige, natte (op persoonlijke noot: katerige) zondagmiddag van onze week in Ierland rijden we naar de Hill of Tara, een uurtje ten noorden van Dublin. Na een 40 dagen droogte-record demonstreert Moeder Aarde vandaag met regen haar onvoorspelbaarheid. En weerspiegelt zo ergens de essentie van deze ongrijpbare heuvel.

De Hill of Tara is een tamelijke platte heuvel, ooit de standplaats van de mythische koningen van Ierland, en daar begint de ongrijpbaarheid. Het verhaal gaat dat de Stone of Fál (Stone of Destiny) – een nogal fallische megaliet in het zachte, ruime Tara landschap – schreeuwde van vreugde als de rechtmatige nieuwe koning deze aanraakte. Het godenvolk dat Ierland bevolkte voordat de Kelten kwamen, de Tuatha Dé Danann, zouden de steen hebben meegebracht als magisch symbool. Hij staat daar echt, omringd door concentrische cirkels in het groene landschap, gevormd door greppel en dijk. Het bovenaanzicht van de cirkels op de brochure doen me nog het meest aan conceptie denken, aan versmeltende cellen.

small-tara-photo-4godin koningin Maeve op paard met zwaard tijdens volle maan op middeleeuwse afbeelding

 

 

 

 

 

Misschien niet zo gek. Deze plek wordt geassocieerd met Maeve, godin van vruchtbaarheid. Zij scheen een indrukwekkende verschijning te zijn en ging meestal gehuwd met zo’n mythische koning. Ze werd in de Middeleeuwen door het Christendom nogal neergehaald want vruchtbaarheid, tja, dat gaat over seks. Ze kon overigens ook een aardig robbertje vechten.

De steen en de heuvel lijken een zogeheten ‘heilig huwelijk’: een bekrachtigde verbinding tussen godin en koning, symbolisch voor balans tussen vrouwelijk en mannelijk, ziel en lichaam, hart en zwaard. Om zo vruchtbaarheid en verdediging te waarborgen in en op het land, vereisten voor overleven, duizend(en) jaren geleden.

Geschiedenis en mythologie vervloeien hier overal. Mijn pogingen een begrijpelijke tijdlijn van oorzaak en gevolg tussen herkenbare geschiedenis (tot ongeveer 1100) en vervlogen tijden (vanaf +/- 3500 BC) te vormen, mislukken. Ongrijpbaar. Dimensies, of werelden, lijken hier door elkaar heen te lopen. Feeën en feiten, goden en koningen, het is hier allemaal. Met slechts logica loop je vast. Wonderbaarlijk toepasselijk voor een plek waar het land rust op de vrouwelijke energie gesymboliseerd door godin Maeve.

Het is fijn hier rond te lopen (ondanks de ondertussen doorweekte gympen). We struinen over de dijkjes die de randen van de cirkels in het gras vormen. Staren naar de verre horizon in alle windrichtingen. Turen door tralies naar binnen bij de mound of hostages, een graftombe met een grote steen met concentrische cirkels erin gekrast. De entree vangt het zonlicht op de ochtenden van Samhain en Imbolc, twee Keltische jaarfeesten. Terwijl ik naar de tombe toe wandel, is het alsof de energie van de plek onder me golft in de grond. Het is een wonderlijke sensatie. Ik kwam hier met allemaal ideeën, in mijn hoofd, over de betekenis van de locatie, maar dat krijg ik niet rond. En wat me het meest bij blijft, is dit korte moment van gevoel van het land. Onvoorspelbaar. Ongrijpbaar. Waarschijnlijk net als Maeve.

hoft_fullsize2_1620x1080

 

 

Hill of Tara: een Stone of Destiny en de goddelijke koningin Maeve
Getagd op:                                

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *