Ben je moe, low on energy, misschien wel boos of constant teleurgesteld en weet je niet echt waar het vandaan komt? Misschien zit je onbewust in een duel verstrikt. Niet letterlijk een duel, waar je en garde roept en dan met een 17e-eeuwse degen je tegenstander probeert te prikken. Maar een duel met iets – soms best concreet, soms heel ongrijpbaar – dat je evengoed probeert neer te sabelen. Dat je weg en verslagen wil hebben. Spoiler alert: dat werkt eigenlijk nooit. Hoe werkt het dan wél?

zonsopgang tussen grassprieten polariteiten dualiteiten dag nacht

Schijnbare tegenstellingen

De wereld bestaat uit schijnbare tegenstellingen, of polariteiten: zwart/wit, man/vrouw, dag/nacht. Het een zou niet bestaan zonder het ander. Het geeft mogelijkheden, charme en diversiteit. Zonder nacht geen sterrenhemel of diepgekleurde zonsondergang, tenslotte. Die is niet beter dan de zon aan de hemel op een helderblauwe winterdag. Tegenstellingen bestaan niet alleen bij de gratie van elkaar, ze zijn gelijkwaardig aan elkaar. Je kunt een voorkeur hebben voor de een of de ander, maar de dag is niet beter of slechter dan de nacht. Ze zijn, simpelweg.

Van polariteit naar dualiteit

Polariteiten worden pas vervelend als je de overtuiging hebt dat 1 van de 2 er niet mag zijn. Meestal gebeurt dat als je slechte ervaringen met eentje hebt, of dat in je omgeving ziet. Zo kan er een idee in je ontstaan, vaak onbewust, dat je met díe kant echt niks te maken wilt hebben. Voorbeeld: als kind werd je soms gepest en dat voelde naar. Je was bij onmacht om er iets aan te doen. Dan kan je een soort van onbewust besluiten dat je nooit meer in de onmacht wilt zitten. Je gedrag wordt dan steeds aangestuurd op het voorkomen van onmacht. Waardoor je dus steeds in de machtspool zit. Best vermoeiend, want dan moet je de hele tijd alles en iedereen controleren of het wel op jouw manier gaat. 

Je hebt dan van de polariteit macht/onmacht een dualiteit gemaakt: je bent ermee gaan duelleren, gaan vechten. Onmacht mag er niet zijn, het moet neergesabeld worden, weg ermee. En garde!

Waar aandacht heen gaat, groeit

Punt is: waar je mee vecht, daar gaat eigenlijk veel aandacht heen. En aandacht is energie. En waar energie heen gaat, dat groeit. Dus dat wat je probeert eronder te krijgen, ben je eigenlijk alleen maar meer kracht aan het geven. Grote kans dat er situaties op je pad komen waarin je constant je onmacht bevestigd ziet. En je steeds meer energie nodig hebt (onbewust) om in je machtspool te blijven. (Het voorbeeld is nu de macht/onmacht polariteit, maar dit geldt voor alle polen.) Dus: moe, boos, gespannen, zonder dat je weet waar het vandaan komt. Omdat je zonder dat je het doorhebt, de hele tijd aan het duelleren bent. Geen makkelijke opgave. 

Ruimte om uit de ring te stappen

Hoe stap je dan uit het gevecht? Soms gaat dat makkelijk, soms lukt het (in eerste instantie) voor geen meter. Een eerste stap is in ieder geval inzien dat je blijkbaar in dat gevecht zit. En inzien dat waar je mee vecht, eigenlijk gaat over iets in jezelf. In het voorbeeld van het pesten: het gaat over je eigen gevoel over onmacht, en je afwijzing daarvan. Omdat je het niet meer mag voelen van jezelf. Omdat het gevoel daarachter ook weer een nare is. Voelen wat er achter de afwijzing zit, daar zit je ruimte om uit de ring te stappen. Dus met je aandacht terug naar jezelf en voelen wat er in je leeft, is daar verantwoordelijkheid voor nemen. Dat is de weg terug naar vrijheid in beide polen. Het voelt vaak als een opluchting en een verademing, want er komt een golf energie vrij. 

Die je vervolgens – als je wilt – constructief in zou kunnen zetten om iets te creëren wat je wél wilt. Of een nieuwe sport op te pakken. Schermen of zo. 😉

Waar zou jij graag oké mee zijn in plaats van het afwijzen of ermee vechten?

Onbewust in duel & de charme van de polariteit
Getagd op:                

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *